“ဆိုစမ္းပါဦး၊ ဒုတိယေမးခြန္းက ဘာတဲ့လဲကြယ့္”
“မွန္ပါ - ဒုတိယေမးခြန္းက စာျဖင့္ ေမးျမန္းသူ သီေပါ ဦးသုခဟာ စာေပပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့အတိုင္း မန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရား စီရင္ေတာ္မူတဲ့ မဟာသုတကာရီ မဃေဒဝလကၤာသစ္ကို ေလ့လာၾကည့္ပါသတဲ့ဘုရား၊ ၾကည့္႐ႈတဲ့အခါ လကၤာအပိုဒ္ ၄၅၂-မွာ
ပညာမဲ့ထ၊ ေမာဟဒၶေၾကာင့္၊ သံဃိကျဖစ္ၿပီး၊ ေက်ာင္းသစ္သီးနွင့္၊ ေက်ာင္းမီးေက်ာင္းေရ၊ သဃၤာ့ေျမကို၊ မထီေလးစယား၊ ကိုယ္ပိုင္လားသို႔၊ သံုးစားတက္စြာ၊ လူတကာကား၊ ၿပိတၱာတို႔ထက္၊ ၿပိဳးျပက္အေရာင္၊ ဘံုေဆာင္ေျခရံ၊ ပတ္ၿခံဝတ္းလ်ား၊ ျပည့္စံုျငားလ်က္၊ မစားရတက္၊ အာမစြတ္ဘဲ၊ ငတ္မြတ္စားေရ၊ ခံေနရဘိ၊ တန္ခိုးရွိသည့္၊ မဟိဒိၶက၊ ဤသို႔စ,သား”
လို႔ ေရးထားတဲ့ လကၤာရဲ႕ အိဓပၸာယ္ကို သိခ်င္ပါတဲ့ဘုရား”
“သည္လကၤာရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ေလာကပညတိၱက်မ္းက လာတဲ့ ၿပိတၱာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးဆိုတာ ၾကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား”
“အမိန္႔ရွိပါဦး ဘုရား”
“ၿပိတၱာ ၁၂-မ်ိဳးဆုိတာက -
(၁) ဝႏၱာသၿပိတၱာ - တံေတြး, ႏွပ္ခၽြဲ, အန္ဖတ္စားတက္ေသာၿပိတၱာ၊
(၂) ကုဏပါသၿပိတၱာ-အေကာင္ပုပ္ကို စားတက္ေသာၿပိတၱာ၊
(၃) ဂူထခါဒကၿပိတၱာ - က်င္ႀကီးကို စားတက္ေသာၿပိတၱာ၊
(၄) အဂိၢဇာလမုခၿပိတၱာ - ခံတြင္းက မီးထြက္ေစတက္ေသာ ၿပိတၱာ၊
(၅) သုစိမုခၿပိတၱာ - ခံတြင္း အပ္နဖားမွ်ေလာက္ရွိေသာ ၿပိတၱာ၊
(၆) တဏွာ႗ိကၿပိတၱာ - အစာငတ္, ေရငန္ျခင္းတဏွာျဖင့္ အႏွိပ္စက္ခံရေသာ ၿပိတၱာ၊
(၇) သုနိဇၩာမကၿပိတၱာ - မီးေလာင္ငုတ္ႏွင့္တူေသာၿပိတၱာ၊
(၈) သတၳဂၤၿပိတၱာ - လက္နက္ႏွင့္တူေသာ ေျခလက္အဂၤါရွိေသာၿပိတၱာ၊
(၉) ပဗၺတဂၤၿပိတၱာ - ေတာင္မွ်ေလာက္ ကိုယ္အဂၤါရွိေသာၿပိတၱာ၊
(၁၀) အဇရဂၤၿပိတၱာ - စပါးႀကီးေျမြႏွင့္တူေသာ ကိုယ္အဂၤါ ရွိေသာ ၿပိတၱာ၊
(၁၁) ေဝမာနိကၿပိတၱာ - ဘံုဗိမာန္၌ျဖစ္ေသာၿပိတၱာ၊
(၁၂) မဟိဒိၶကၿပိတၱာ - တန္ခိုးႀကီးမားေသာၿပိတၱာ၊
အားလံုးေပါင္းၿပိတၱာအမ်ိဳးေပါင္း ၁၂-မ်ိဳးရွိသတဲ့၊
သည္ၿပိတၱာ ၁၂-မ်ဳိးထဲက တန္ခိုးႀကီးေသာ မဟိဒိၶကၿပိတၱာ ျဖစ္လာပံုကို သည္လကၤာက ျပတယ္ကြယ့္”
“မဟိဒိၶကၿပိတၱာက ဘယ္လိုေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာလဲဘုရား”
“ေအးကြယ့္ - မဟိဒိၶကၿပိတၱာျဖစ္ပံုတင္ ေျပာလို႔မစံုမလင္ ျဖစ္ေနမွာပဲ၊ အမွန္ေတာ့ မဃေဒဝလကၤာသစ္ ၄၅၁၊၁၅၂-ႏွစ္ပိုင္းလံုးေပါင္းေျပာမွ အဓိပၸာယ္ စံုလင္လိမ့္မယ္”
“ေပါင္းၿပီး အမိန္႔ရွိေပးပါဦးဘုရား”
“ခပ္တိုတိုေျပာၾကစို႔ကြယ့္”
(၁) ရတနာသံုးပါးကို ျပစ္မွားတဲ့ပုဂိၢဳလ္, သီလရွိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ျပစ္မွားတဲ့ပုဂၢိဳလ္, စားၾကြင္းစားက်န္ ႏွပ္တံေတြးတို႔ျဖင့္ ျပစ္မွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အလြန္အ႐ုပ္ဆိုးၿပီး သူတစ္ပါး အန္ဖတ္, ႏွပ္, တံေတြးကို စားေသာက္ရတဲ့ ဝႏၱာသၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၂) စက္ဆုပ္ဖြယ္အရာဝတၳဳမ်ားကို မ႐ိုမေသေပးတက္တဲ့သူဟာ အေကာင္ပုပ္ကို စားရတဲ့ ကုဏပါသၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၃) သူေတာ္ေကာင္းမ်ားရဲ႕ အစာထဲ ရြံရွာဖြယ္ေတြ ထည့္ေကၽြးတဲ့သူဟာ ဂူထခါဒက ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၄) ပူေလာင္တဲ့အစာမ်ိဳး မ႐ိုမေသေကၽြးခဲ့ဖူးလွ်င္ အဂိၢဇလၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၅) သူတစ္ပါးအလွဴ ပိတ္ပင္ခဲ့ဖူးသူဟာ သုစိမုခ ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၆) ဆိုးမိုက္တဲ့စိတ္ျဖင့္ ေရတြင္းေရကန္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးခဲ့ဖူးသူဟာ တဏွာ႗ိက ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၇) သက္ႀကီးသူအိုတုိ႔ကို မ႐ိုမေသ မေလးမစား ျပက္တိျပက္ေခ်ာ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူဟာ သုနိဇၩာမက ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၈) မုဒိမ္းမႈက်ဴးလြန္သူမ်ားဟာ သတၳဂၤ ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၉) သူတစ္ပါးေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းထားတဲ့ ျပာသာဒ္, ေက်ာင္း, သိမ္ စသည္မ်ားကို မီးတိုက္ဖ်က္ဆီးခဲ့ဖူးသူဟာ ပဗၺတဂၤ ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၁၀) သူတစ္ပါးကိုေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ဖူးသူဟာ အဇဂရဂၤ ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
(၁၁) ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို တစ္ဘက္ကျပဳၿပိး တစ္ဘက္က အက်င့္ပ်က္တဲ့ မိန္းမမ်ားဟာ ေဝမာနိက ၿပိတၱာမ်ိဳး ျဖစ္တက္သတဲ့။
“အခုေျပာခဲ့တာ ၿပိတၱာအမ်ိဳးေပါင္း ၁၁-မ်ိဳး ရွိသြားၿပီေနာ္”
“တင္ပါ့ ဘုရား”
“သီေပါ ဦးသုခရဲ႕စာမွာပါတဲ့ လကၤာကေတာ့ မဟိဒိၶကၿပိတၱာမ်ိဳးကို ျပသကြယ့္၊ ၿပိတၱာမ်ိဳးျဖစ္ပါလ်က္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ တန္ခိုးႀကီးသလဲ၊ တန္ခိုးႀကီးပါလ်က္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ ၿပိတၱာျဖစ္ေနရသလဲဆိုေတာ့ ကုသိုလ္အကုသိုလ္ ေရာစပ္ေနတဲ့ မိႆကံေၾကာင့္ျဖစ္တယ္၊ ကုသိုလ္အကုသိုလ္ ေရာေနပံုကို လကၤာမွာျပန္ၿပီးၾကည့္ပါ၊ လကၤာကိုျပန္ၾကည့္ခဲ့လွ်င္ သည္လိုေတြ႔လိမ့္မယ္၊ သည္ပုဂၢိဳလ္ဟာ အစိုးရတဲ့အာဏာလည္းရွိတယ္၊ ဥစၥာပစၥည္းလည္း ေပါမ်ားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းအရာမ္ဗိမာန္မ်ားကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့တယ္၊ လွဴဒါန္းၿပီး ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းအမဆိုတဲ့ဂုဏ္ႏွင့္ ေက်ာင္းပစၥည္းမ်ားကို မတရားသံုးစားခဲ့တယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ သူေသေတာ့ တန္ခိုးႀကီးေသာ ၿပိတၱာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုထားတယ္ကြယ့္”
“မွန္ပါ - သည္ေလာက္ဆိုလွ်င္ လကၤာသစ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ေပါက္ေလာက္ပါၿပီ ဘုရား”
“လကၤာသစ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ေပါက္လွ်င္ သည္ျပႆနာရဲ႕ အေျဖလည္း ၿပီးေရာေပါ့ကြယ္”
“မွန္ပါ - ေနာက္ဆက္တြဲ နည္းနည္း ေလွ်ာက္စရာ က်န္ေနပါေသးတယ္ ဘုရား”
“ဘာမ်ားက်န္ေနျပန္တာတုန္းကြယ့္”
“ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းအမမ်ားက ငါတို႔ေဆာက္လုပ္တဲ့ ေက်ာင္းဆိုတဲ့ အစဲြအလမ္းႏွင့္ သံဃိကပစၥည္းမ်ားကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း စားသံုးလို႔ မဟိဒိၶကၿပိတၱာ ျဖစ္တာ ရွိပါေစေတာ့၊ ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းအမ မဟုတ္တဲ့သူေတြ သံဃိကပစၥည္း သံုးေဆာင္ေတာ့ေကာ ဘယ္လိုအဆံုးအျဖတ္ရွိပါသလဲဘုရား”
“သံဃိက ပစၥည္းသံုးေဆာင္တယ္ဆိုတာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေသးတာကိုး၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တန္ရာတန္ေၾကးပစၥညး္နဲ႔ဖလွယ္ၿပီး သံုးေဆာင္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သံဃာ့ထံေရာက္ခိုက္ သံဃာကစြန္႔ႀကဲလို႔ သံုးေဆာင္တယ္၊ သည္လိုစိတ္သန္႔သန္႔ႏွင့္ သံုးေဆာင္တဲ့အတြက္ ဘာအျပစ္မွ မရွိပါဘူး”
“သံဃာကိုလွဴထားတဲ့ သံဃိကပစၥည္းကို သံဃာက လူဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားကို စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းခြင့္ေကာ ရွိပါသလား ဘုရား”
“ရွိပါတယ္၊ ေဝဖန္သံုးေဆာင္ေနခိုက္ ဆိုက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမမ်ားကို ထိုက္သင့္သေလာက္ ေဝဖန္ေပးကမ္းခြင့္ရွိပါတယ္၊ ဝိနယသဂၤဟ စတုပစၥယဘာဇန ဝိနိစၦာယမွာ ‘ထပိတယာဂုဘာဇကာဒီဟိ စ ဘာဇနီယ႒ာနံ အာဂတမႏုႆနံ အာပုစိၦာတြာဝ ဥပၯဘာေဂါ ဒါတေဗၺာ’ လို႔ ဖြင့္ျပထားတယ္ ကြယ့္”
“ေပတဝတၳဳမွာ အရွင္အာနႏၵာဟာ ကုဏေတာင္မွာ ေနေတာ္မူစဥ္ ခိုကိုးရာမဲ့ ေရာက္လာေသာ သူငယ္အား ဆြမ္းမ်ားကို ခြဲျခမ္းေကၽြးေမြးေၾကာင္း ျပဆိုထားတယ္”
“မွန္ပါ - အဲသည္အေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး မိန္႔ေတာ္မူပါဦး ဘုရား”
“သိခ်င္တယ္ဆိုလည္း ေျပာရေသးတာေပါ့”
“ေရွးက ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ ကိတဝမင္းရဲ႕ သားေတာ္ဟာ အလြန္ အမ်က္မာန္ေစာင္ႀကီးတယ္၊ တစ္ရက္ေသာ နံနက္အခ်ိန္မွာ ဆင္စီးၿပီး ဥယ်ာဥ္ကစား အထြက္မွာ သုေနတၱပေစၥကဗုဒၶါ ဆြမ္းခံၾကြလာတာႏွင့္ ႀကံဳတယ္၊ သုေနတၱပေစၥကဗုဒၶါဟာ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သပိတ္ကို ပိုက္ၿပီး ဘယ္ကိုမွ် မၾကည့္ဘဲ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ ၾကြေတာ္မူတာကို မင္းသားက သူ႔ကို လက္အုပ္မခ်ီဘဲ သြားရမလားလို႔ အျပစ္ရွာၿပီး ဆင္ေပၚက ခုန္ဆင္း၊ ရွင္ပေစၥကဗုဒၶါရဲ႕သပိတ္ေတာ္ကို ဆြဲယူကာ ေျမေပၚေပါက္ခြဲလိုက္တယ္၊ ရွင္ပေစၥကဗုဒၶါက သနားေသာစိတ္ျဖင့္ ၾကည့္တာကိုေတာင္ ငါ့ကို မင္းရဲ႕သားမွန္း မသိဘူးလား၊ သင္က ငါ့ကို ဘာလုပ္ခ်င္လို႔ ၾကည့္တာလဲလို႔ မာန္မဲၿပီး ထြက္ခြာသြားတယ္”
“ထြက္ခြာသြားၿပီး မၾကာခင္မွာ မင္းသားကိုယ္မွာ ေလာင္မီးက်ၿပီး ေသလြန္ေတာ့ အဝီစိငရဲက်သြားသတဲ့၊ အဝီစိက လြတ္လာျပန္ေတာ့ ၿပိတၱာျဖစ္ျပန္တယ္၊ ၿပိတၱာဘဝက ကၽြတ္ေတာ့ ကု႑ီၿမိဳ႕အနီး တံငါရြာမွာ ျဖစ္လာတယ္၊ ေရွးဘဝကိုျမင္တဲ့ ဇာတိႆရဉာဏ္ရတဲ့အတြက္ ငါးေတြကို မသတ္ဝံဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ တံငါျဖစ္ၾကတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားက ႏွင္ထုတ္လိုက္လို႔ ေျခဦးတည့္ရာလာရင္း သာဏေတာင္ေျခကို ေရာက္လာတယ္၊ သာဏေတာင္ေျခမွာ ရွင္အာနႏၵာ ဆြမ္းစားရာဝင္ၿပီး ေမွ်ာ္ေနလို႔ ရွင္အာနႏၵာက ဆြမ္းကို ခြဲၿပီး ေကၽြးတယ္၊ ေကၽြးေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္ သနားလို႔ သကၤန္းဝတ္ေပးတယ္၊ သကၤန္းဝတ္ေပးသည့္တိုင္ေအာင္ အလြန္ အကုသိုလ္ႀကီးလို႔ ဆြမ္းခံလို႔ ဆြမ္းမရဘူး”
“သည္အေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္ သိေတာ္မူလို႔ သာမေဏကို သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရျဖည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းေတာ္မူတယ္၊ သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေသာက္ေရ သံုးေဆာင္ေရကို မျပတ္ထည့္ေတာ့မွ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားလာသတဲ့၊ သည္သာမေဏဟာ ေနာင္ရဟန္းျဖစ္ေတာ့ ေပါ႒ပါဒေထရ္လို႔ ေခၚေဝၚေၾကာင္း ဝိမာနဝတၳဳမွာ ျပထားသကြယ့္၊ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ မဟာဝါအ႒ကထာ ၄၀၀-၄၀၁-မွာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဗိမိၺသာရမင္းႀကီးကို ဆြမ္းခြဲေကၽြးေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားေသးတယ္”
“ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးကို ဘုရားရွင္က ဘာေၾကာင့္ ဆြမ္းခြဲေကၽြးတာလဲ ဘုရား”
“ဝိနည္းမဟာဝါ အ႒ကထာ ၄၀၀-၄၀၁-မွာ သည္လို ေဖာ္ျပထားသကြယ့္၊ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္က ဓာတ္ႏႈတ္ေဆးအလွဴခံခိုင္းလို္က္တယ္၊ ဆရာဇီဝကက ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဝမ္းေတာ္ကို ဆီျဖင့္ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ႏူးေစၿပီး ၾကာလက္သံုးလက္မွာ ေဆးထံုၿပီးမွ ဘုရားရွင္ထံသြားကပ္တယ္”
“အရွင္ဘုရား - ဤပထမၾကာလတ္ကိုရွဴလွ်င္ ၾကမ္းတမ္းေသာ စျမင္းဆယ္ႀကိမ္ဝမ္းသက္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒုတိယဤၾကာလက္ကို နမ္း႐ွဴလွ်င္ အလတ္ျဖစ္ေသာ စျမင္းဆယ္ႀကိမ္သက္ပါလိမ့္မယ္၊ တတိယဤၾကာလက္ကို ရွဴလွ်င္ သိမ္ေမြ႔ေသာ စျမင္းဆယ္ႀကိမ္ဝမ္းသက္ပါလိမ့္မယ္” လို႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး အိမ္ကိုျပန္တယ္၊ ေက်ာင္းဝင္းျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဝမ္းေတာ္မွာ စျမင္းေဒါသေတြမ်ားေနတယ္၊ ၾကာသံုးလက္ရွဴ႐ံုႏွင့္ အႀကိမ္သံုးဆယ္ဝမ္းသြားမွာ မဟတ္ဘူး၊ ၂၉-ႀကိမ္သာ ဝမ္းသြားလိမ့္မယ္၊ သို႔ေသာ္ ဘုရားရွင္ ေရေႏြးခ်ိဳးေတာ္မူတဲ့အခါ တစ္ႀကိမ္သက္လိမ့္မယ္လို႔ အႀကံျဖစ္သတဲ့၊ ဆရာဇီဝကရဲ႕ အႀကံကို ဘုရားရွင္သိေတာ္မူလို႔ ေရေႏြးအသင့္က်ိဳထားေစတယ္၊
ေနာက္တစ္ေန႔ ဆရာဇီဝကလာၿပီး အေျခအေနေလွ်ာက္ထားတယ္၊ ဘုရားရွင္က ၂၉-ႀကိမ္ ဝမ္းသက္ၿပီးေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေတာ္ေတာ့ ဆရာဇီဝကက အႀကိမ္သံုးဆယ္သက္ေအာင္ ေရခ်ိဳးေတာ္မူပါလို႔ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အတိုင္း ေရခ်ိဳးေတာ္မူတဲ့အခါ အႀကိမ္ ၃၀-ဝမ္းသက္ေတာ္မူၿပီး ပကတိက်န္းမာေတာ္ မူလာတယ္၊ ဘုရားရွင္ က်န္းမာေတာ္မူလာေၾကာင္းသိၾကလို႔ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ျမတ္စြာဘုရားအတြက္ အလွဴဝတၳဳကိုစီစဥ္ၾကတယ္၊ သည္အေၾကာင္းသိလို႔ ဆရာဇီဝက က ဘုရားရွင္ထံလာၿပီး ယေန႔ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ား ဒါနျပဳရန္စီစဥ္ေနၾကပါတယ္၊ ယေန႔ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မမူပါႏွင့္လို႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကလည္း သည္ယေန႔ ဘုရားရွင္အား ဘယ္သူ႔ထံကဆြမ္းကို ကပ္ရမလဲလို႔ ဆင္ျခင္တဲ့အခါ ေသာဏသူေ႒းရဲ႕ဆြမ္းကို ျမင္ေတာ္မူသတဲ့။
သည္ေနရာမွာ ေသာဏသူေ႒းသားအေၾကာင္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာရဦးမွ ျဖစ္မယ္ကြယ့္
“မိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား”
“စမၸာနဂိုျပည္ ဥပေသ႒ိသူေ႒းရဲ႕သား ေသာဏဟာ အလြန္ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔သတဲ့၊ ေျခဖဝါးမွာေတာင္ အေမြးျဖဴႏုကေလးေတြေပါက္ေနသတဲ့၊ သူ႔မိဘေတြကလည္းသူ႕ကို အင္မတန္ခ်စ္လို႔ ဘုရားေလာင္းသိဒၶမင္းသားလို ေဆာင္း, ေႏြ, မိုး ျပာသာဒ္သံုးေဆာင္ႏွင့္ထားသတဲ့၊ သူ႔အတြက္ ထမင္းခ်က္ဖို႔ စပါးဟာ ႏို႔ရည္, နံ႔သာရည္, ပကတိရည္ဆိုတဲ့ ေရသံုးမ်ိဳးႏွင့္စိုက္တဲ့ လယ္က ထြက္တဲ့ စပါးျဖစ္တယ္၊ သည္စပါးကိုလည္း မွည့္ခ်ိန္တန္လွ်င္ ရိတ္႐ိုးရိတ္စဥ္မရိတ္ၾကဘူး၊ လူေပါင္းမ်ားစြာ လယ္ထဲဆင္းၿပီး စပါးႏွံမ်ားကို ဆြတ္ယူကာ အေျခာက္လွမ္းၾကရတယ္၊ စပါးႏွံေတြေျခာက္ေတာ့ က်ီထဲမွာ နံ႔သာတစ္ထပ္ စပါးတစ္ထပ္ထပ္ၿပီး က်ီကိုပိတ္ရတယ္၊ သံုးႏွစ္လည္းမွ ဖြင့္ၾကရသတဲ့၊ က်ီဖြင့္လုိက္တဲ့အခါ တစ္ၿမိဳ႕လံုး နံ႔သာနံ႔မ်ားႀကိဳင္လိႈင္သြားသတဲ့၊ အဲသည္စပါးကို ေကာင္းမြန္စာဖြတ္ၿပီး ေရႊဆန္ကာျဖင့္ အႀကိမ္တစ္ရာခ်ရတယ္၊ အဲသည္ဆန္ကိုမွ က်ိဳက္က်ိဳက္ဆူတဲ့ေရေႏြးထဲတစ္ႀကိမ္ႏွစ္ၿပီး ဆယ္ယူရတယ္။
အဲသည္ ထမင္းကို ေရႊခြက္ထဲထည့္၊ အဲသည္ေရႊခြက္ကို က်ိဳက္က်ိဳက္ဆူၿပီး ေရမပါတဲ့ ဃနာႏို႔ခ်ိဳထည့္ထားတဲ့ ေငြြခြက္ေပၚတင္ၿပီးမွ သူေ႒းသားရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ခ်ၾကရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူေ႒းသားရဲ႕ ထမင္းဟာ အလြန္သင္းပ်ံ႕ေမႊးႀကိဳင္ေနသတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ နာလန္ထစျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္အတြက္ သည္ဆြမ္းဟာ အေလ်ာက္ပတ္ဆံုးျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ျမင္ေတာ္မူတယ္၊ ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ထိုေန႔နံနက္အခ်ိန္ တန္ခိုးျဖင့္ၾကြၿပီး ေသာဏသူေ႒းသားရဲ႕ ျပာသာဒ္အျပင္က မိမိကိုယ္ကိုျပတယ္။
ေသာဧသူေ႒းသားလည္း ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္လက္က သပိတ္ကိုယူၿပီး မြန္ျမတ္တဲ့ ဆြမ္းကိုေလာင္းလွဴတယ္၊ ဆြမ္းရေတာ့ ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ၾကြသြားမည့္ဟန္ျပင္တယ္၊ သည္ေတာ့
သူေ႒းသားက‘အရွင္ဘုရား-သည္မွာပဲဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါ’ လို႔ ေလွ်ာက္တယ္၊
ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ‘သည္ဆြမ္းဟာ ဘုရားရွင္အတြက္ျဖစ္တယ္၊ သည္ယေန႔ ဘုရားရွင္ဟာ သည္ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးလိမ့္မယ္’ လို႔ ျပန္ေျပာတယ္၊
သူေ႒းသားက‘အရွင္ဘုရား-ဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါ၊ ဘုရားရွင္တြက္ သီးသန္႔ထပ္လွဴပါ့မယ္’ လို႔ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ အတြက္ ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတယ္၊ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးေတာ့ သူေ႒းသားက သပိတ္ကို နံ႔သာရည္ျဖင့္ ပြတ္ေဆးၿပီး ဘုရားရွင္အတြက္ ဆြမ္းအျပည့္ လွဴျပန္တယ္၊ ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္လည္း အဲသည္ဆြမ္းကို ေဆာင္ယူၿပီး ဘုရားရွင္ကို ဆက္ကပ္တယ္။
အဲသည္ေန႔မွာပဲ ဗိမိၺသာရမင္းႀကီးလည္း ဘုရားရွင္သည္ ယေန႔ဘယ္ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါသလဲလို႔ ႀကံၿပီး ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းေတာ္ကို လာခဲ့ရာ ေက်ာင္းအတြင္းဝင္ကာမွ်ႏွင့္ ေမႊးႀကိဳက္တဲ့ဆြမ္းနံ႔ကို ရလို႔ စားလိုတဲ့စိတ္ျဖစ္လာသတဲ့၊ သည္အေၾကာင္းကိုသိလုိ႔ ဘုရားရွင္က မင္းႀကီးကို ဆြမ္းနည္းနည္းခြဲေပးတယ္၊ မင္းႀကီးဟာ ဘုရားရွင္ခြဲေပးတဲ့ဆြမ္းကို စားၿပီးတဲ့ေနာက္ ‘အရွင္ဘုရား- သည္ဆြမ္းဟာ ေျမာက္ကၽြန္းကလွဴတဲ့ ဆြမ္းလားဘုရား’ လို႔ ေလွ်ာက္ထားသတဲ့၊ ဘုရားရွင္က ေျမာက္ကၽြန္းကဆြမ္းမဟုတ္၊ ေသာဧသူေ႒းသားရဲ႕ ဆြမ္းျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ေသာဏသူေ႒းသားရဲ႕ ဂုဏ္မ်ားကို မိန္႔ေတာ္မူသတဲ့၊ မင္းႀကီးဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္ေၾကာင့္ ေသာဏသူေ႒းသားကို ျမင္ေတြ႔လိုစိ္တ္ျပင္းျပၿပီး သူေ႒းသားအား ေခၚယူၾကည့္႐ႈရာက ေသာဏသူေ႒းသား ရဟန္းျဖစ္သြားေၾကာင္းကို ဝိနယမဟာဝါ စမၼကၡ႑ကမွာ အက်ယ္ဖြင့္ျပထားတယ္ကြယ့္”
“ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းျဖစ္သူကလည္း ဝတၱရားႏွင့္အညီ ေကၽြးေမြးေကာင္းတယ္၊ ဒါယကာကလည္း စိတ္သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းနဲ႔ဆိုလွ်င္ သံုးေဆာင္လို႔အျပစ္မရွိပါဘူး”
“စိတ္သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းဆိုတာ ဘယ္လိုပါလဲဘုရား”
“စိတ္သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းဆိုတာ ခိုးလိုေသာစိတ္၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လိုေသာစိတ္၊ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းစိတ္မ်ိဳး မဟုတ္တာကို ဆိုလိုတာပဲကြယ့္”
“အကယ္၍ ခိုးလိုေသာစိတ္မ်ိဳးႏွင့္ သံုးေဆာင္ခဲ့လွ်င္ေကာဘုရား”
“ခိုးလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးႏွင့္ သာသနိကပစၥည္းကို သံုးေဆာင္ခဲ့လွ်င္ သူ႔ရဲ႕စိတ္က ဆြဲေဆာင္တဲ့အတြက္ အပါယ္ဘံုကိုေရာက္မွာပဲကြယ့္၊ သာဓကထုတ္ျပပါဆိုလွ်င္ တိေရာကုဋၬေပတဝတၳဳကို ညႊန္ျပရမွာပဲ”
“တိေရာကုဋၬေပတဝတၳဳကိုလည္း အတိုခ်ဳပ္ အမိန္႔ရွိပါဦး ဘုရား”
“သည္ကမၻာက ေနာက္ဆုတ္ေရတြက္ခဲ့လွ်င္ ၉၂-ကမၻာထက္မွာ ဖုႆဘုရားပြင့္ေတာ္မူတယ္၊ ဖုႆဘုရားရဲ႕ခမည္းေတာ္ ဇယေသနမင္းႀကီးဟာ ဘုရားလည္း ငါ့ဘုရား, တရားလည္း ငါ့တရား, သံဃာလည္း ငါ့သံဃာဆိုတဲ့ အစြဲအလမ္းျဖင့္ ရတနာသံုးပါးကို မိမိခ်ည္းသာလုပ္ေကၽြးတယ္၊သူတစ္ပါးကို မလုပ္ေကၽြးေစရဘူး၊ သည္အခါ မိေထြးေတာ္ရဲ႕ သားျဖစ္ၾကတဲ့ ညီေတာ္သံုးေယာက္တို႔ဟာ ပစၥႏၲရစ္မွာထၾကြတဲ့ သူပုန္ကို ေအာင္ျမင္တ့ဲအထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ ေအာင္ဆုယူၾကတဲ့အခါ ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ဖန္ရည္စြန္းေသာ အဝတ္မ်ားကိုဝတ္၊ ၂၅၀၀-မွ်ေလာက္ကုန္ေသာ ေယာက်္ားအၿခံအရံတို႕ျဖင့္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို လုပ္ေကၽြးၾကသတဲ့၊ အဲသည္လိုလုပ္ေကၽြးၾကရာမွာ တခ်ိဳ႕ကလည္း သဒၶါတရားေကာင္းေကာင္းနွင့္ လုပ္ေကၽြးၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း မသန႔္တဲ့စိတ္ထားျဖင့္ လွဴဖြယ္ဝတၳဳမ်ားကို တိတ္တဆိတ္စားၾကတယ္၊ မ႐ိုမေသလုပ္ၾကတယ္၊ မသန္႔ေသာစိတ္ျဖင့္ သာသနိကပစၥည္းမ်ားကိုစားသုံးခဲ့ၾကတဲ့ သူမ်ားဟာ ေသသည္၏အျခားမဲ့မွာ ငရဲျဖစ္ၾကသတဲ့၊ ငရဲက ကၽြတ္ျပန္ေတာ့လည္း ငရဲမွာပဲထပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသတဲ့၊ ယခုကမၻာအတြင္း ကႆပဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေတာ့ အဲသည္ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ငရဲကလြတ္ၿပီး ၿပိတၱာဘဝေရာက္ၾကျပန္သတဲ့၊ ၿပိတၱာဘဝျဖင့္ ဘုရားရွင္ထံဝင္ၿပီး သူတို႔ဘယ္ေတာ့ကၽြတ္မွာလဲလို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကသတဲ့၊ ကႆပဘုရားသခင္က ေနာင္အခါ ေဂါတမဘုရားပြင့္လိမ့္မယ္၊ ေဂါတမဘုရားလက္ထက္ေတာ္မွာ သင္တို႔ရဲ႕အမ်ိဳးထဲက ဗိမိၺသာရမင္းႀကီးအလွဴေပးၿပီး အမွ်ေဝတဲ့အခါ သာဓုေခၚရတဲ့အတြက္ သင္တုိ႔ဟာ ၿပိတၱာဘဝကကၽြတ္လိမ့္မယ္လို႔ မိ္န္႔ေတာ္မူသတဲ့၊ အဲဒီလိုမိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ကႆပႏွင့္ ေဂါတမဘုရားႏွစ္ဆူအၾကား ရွည္ၾကာေသာကာလပတ္လံုး အဲသည္ၿပိတၱာမ်ားဟာ ဆင္းရဲဒုကၡခံၾကရၿပီး ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ ဗိမိၺသာရမင္းက အမွ်ေပးေဝေသာအခါမွ ကၽြတ္လြတ္ေၾကာင္း ေပတဝတၳဳမွာ ျပဆိုထားတယ္ကြယ့္”
“မွန္ပါ - သည္လိုဆိုေတာ့ သာသနာပိုင္ပစၥည္းကို မတရားသံုးေဆာင္ျခင္းဟာ အလြန္အျပစ္ႀကီးတာေပါ့ဘုရား”
“ေအကြယ့္-ဘယ္ပစၥည္းကိုပဲျဖစ္ေစ ခိုလို႔ဝွက္လို႔ မတရားသံုးေဆာင္ခဲ့လွ်င္ အျပစ္ရွိတာခ်ည္းပဲေပါ့ကြယ္၊ သာမန္ပစၥည္းေတာင္ အျပစ္ရွိေသးလွ်င္ သာသနိကပစၥည္းဆိုေတာ့ ပိုၿပီးအျပစ္ႀကီးမားတာေပါ့”
“မွန္ပါ - သည္ေလာက္ဆိုလွ်င္ သည္အေျဖကိုေက်နပ္သင့္ပါၿပီ၊ တတိယေမးခြန္းကို ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္ထားခြင့္ျပဳေတာ္မူပါဦး ဘုရား”
***ဆက္ရန္**
ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား - အမွတ္စဥ္(၁၉) - လူ႔စိတ္ႏွင့္ ၿဂိဳလ္နကၡတ္တာရာ
***ေကာက္ႏုတ္ခ်က္***
ႏိုင္ငံေတာ္ ၾသဝါဒါစရိယ၊ ျမန္မာစာၾသဝါဒါစရိယ
ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕ - တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား အတြဲ(၁) (စာမ်က္ႏွာ ၁၄၉-၁၅၈) မွ ေကာက္ႏုတ္ပူေဇာ္ပါသည္။
ဤ အေမး-အေျဖ အား ကိုယ္တိုင္ျပန္လည္ေရးသား၍
ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕ - တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ႏွင့္ တကြ
ဆရာ- အရွင္ေတဇာနႏၵ(Tay Ling) တို႔အား ျပန္လည္ေက်းဇူးျပဳပူေဇာ္အပ္ပါသည္။
Friday, August 31,2012 10:02 am
(ကပိၸယ-ေမာင္ရဲ)
http://kpymgye.blogspot.com/
https://www.facebook.com/yewin.tun.71
+sayartaw+1.JPG)
+sayartaw+1.JPG)
+sayartaw+1.JPG)
+sayartaw+1.JPG)
